ELİF: Belki ben kendimi sana anlatamadım.
İçimdekileri o kadar sıcak yaşadım ki sanki her kez bunları biliyor diye farzettim….
Ben dudaklarını mühürlemiş,kalbini gömmüş,sevgilisiyle kavuşma anını mahşere bırakmış bir kadınım.
Ali benim sadece erkek arkadaşım,sözlüm,nişanlım,sevgilim değildi.
O benim var olma sebebimdi.
Ben onun ölümünü zorda olsa kabul ettim.
Ama.. ama onun yokluğunu kabul etmedim.
O benim için var….burda..........

POLAT: Sen benim hem var olma, hem yok olma sebebimsin..

ELİF: Ali benim mabetim, gizli bahçem,tek sığınağım.
Sen benim her şeyden saklanıp sığındığım mabedimin kutsallığını hiçe sayarak büyüsünü bozmaya çalışıyorsun.

POLAT: Ben böyle bir sey yapmıyorum.Benim sana ve sevgine saygım var Elif...

ELİF: Ama varlığın yapıyor.......

POLAT: Sende Hikmet gibi git mi diyorsun?

ELİF: Hayır…hayır...Ben seni seviyorum,hep yanımda olmanı istiyorum. Sadece….sadece dokunma…
Ruhuma dokunma.
Mabedime,kutsalıma,Ali'me dokunma....

POLAT: Sen benim sevgiyi bilmediğimimi zannediyorsun?
Sen benim aşkı tatmadığımımı zannediyorsun?Sen benim mabedimin olmadığınımı zannediyorsun?Elimde silah, gözümde kan var diye,gönlümün kanamadığınımı zannediyorsun?
Ne olur sadece dinle.Bana bakmadan, soru sormadan dinle.

"Öyle çok sevdim ki,
Onsuz yaşadığım her anı eksik yaşadım.
Öyle çok sevdim ki,
Onu yaşatabilmek için kendimi öldürdüm.
Birgün yanından kaçıp gittim.
Ne olduğunu anlamasına fırsat vermeden.
İki satır bir not bile yazmadan kaçıp gittim.
Geride bıraktığım sadece yokluğum oldu.
Bana duyduğu aşkın acısı oldu.
Aradan zaman geçti,merak ettim beni unuttumu diye.
En sonunda birgün dayanamadım mesafeleri aşıp yanına vardım."

ELİF: Ne yaptı?

POLAT: Kendimi göstermedim.Yanlızca izledim

ELİF: Ne gördün?

POLAT: Başı bir erkeğin omuzunda beni ona anlattığını gördüm.

ELİF: Sen ne yaptın?

POLAT: Kıskandım……ama yanındaki adamı değil,anlattığı beni kıskandım.

ELİF: Sen delisin..

POLAT: Sen akıllı mısın..?

Kalp